سکوت 

گفتم كه سكوت ... ! از چه رو لالي و كور ؟

فرياد بكش ، ‌كه زندگي رفت به گور 

گفتا كه خموش ! تا كه زنداني زور

بهتر شنود ، نداي تاريخ ز دور 

بستم ز سخن لب ، و فرا دادم گوش

ديدم كه ز بيكران ،‌ دردي خاموش
  
فرياد زمان ، ‌رميده در قلب سروش

كاي ژنده به تن ،‌ مردن كاشانه به دوش
 
بس بود هر آنچه زور بي مسلك پست 

در دامن اين تيره شب مرده پرست
 
با فقر سياه ... طفل سرمايه ي مست 

قلب نفس بيكستان ، كشت ... شكست
  
دل زنده كنيد تا بميرد ناكام 

اين نظم سياه و ... فقر در ظلمت شام 

برسر نكشد ، خزيده از بام به بام

خون دل پا برهنگان ، جام به جام 

نابود كنيد ٬ يأس را در دل خويش

كاين ظلمت درد گستر ، زار پريش

محكوم به مرگ جاوداني است ... بلي 
 
شب خاك بسر زند ، چو روز آيد پيش