تبليغاتX
نغمه درد :: « کارم از گریه گذشت ست بدان می خندم »
 
 
 

عجب صبری خدا داره ٬ اگر من جای او بودم ٬ همان یک لحظه اول

 که اول ظلم را دیدم ٬ از این مخلوق بی وجدان ٬ جهان را با همه

زیبایی و زشتی به روی یکدیگر ویرانه می کردم .

عجب صبری خدا داره ٬ اگر من جای او بودم ٬ که در همسایگی

 صدها گرسنه ٬ چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم ٬ نخستین 

 نعره ی مستانه را خاموش ٬ آن دم بر لب پیمانه می کردم .

عجب صبری خدا داره ٬ اگر من جای او بودم ٬ که می دیم یکی

عریان و لرزان ٬ دیگری پوشیده از صد جامه ی رنگین ٬ زمین را

 واژگون مستانه میکردم .

عجب صبری خدا داره ٬ اگر من جای او بودم ٬ برای خاطر تنها یکی

 مجنون صحرا گرد بی سامان ٬ هزاران لیلی ناز آفرین را ٬ کو به کو

 آواره و ویرانه می کردم .

عجب صبری خدا داره ٬ اگر من جای او بودم ٬ به گرد شمع سوزان

دل عشاق سرگردان ٬ سراپای وجود بی وفا معشوق را ویرانه می

کردم .

عجب صبری خدا داره ٬ اگر من جای او بودم ......

چرا من جای او باشم ؟ همین بهتر که خود در جای خود بنشسته و

 تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد .

و گر من جای او بودم ٬ این چنین کی عادلانه روی سازش سوی

عادل و فرزانه میکردم ؟.....

عجب صبری خدا داره !!!!!!

 

 

|+|
نوشته شده توسط حورا در سه شنبه بیست و نهم آذر 1384 و ساعت 9:34 بعد از ظهر
....... !!! 
 

و اين منم 

زني تنها

در آستانه ي فصلي سرد

در ابتداي درك هستي آلوده ي زمين

و يأس ساده و غمناك آسمان

و ناتواني اين دستهاي سيماني

سلام اي شب معصوم

سلام اي شبي كه چشمهاي گرگ هاي بيابان را

به حفره هاي استخواني ايمان و اعتماد بدل مي كني

و در كنار جويبارهاي تو ارواح بيد ها
 
ارواح مهربان تبرها را مي بويند


من از جهان بي تفاوتي فكرها و حرفها و صدا ها مي آيم

و اين جهان به لانه ي ماران مانند است 
 
و اين جهان پر از صداي حركت پاهاي مردميست

كه همچنان كه ترا مي بوسند 
 
در ذهن خود طناب دار ترا مي بافند

 

 

دورویی ٬ ظلم ٬ بی عدالتی ٬ خیانت ٬ غرور ٬ ...

پس کو اون یکرنگی کودکانه ٬ عدالت ٬ قانون ٬ آسایش ٬ صبر .... !!!

صبر ؟ اینم نامفهوم نه ؟ !!!

 

|+|
نوشته شده توسط حورا در دوشنبه بیست و یکم آذر 1384 و ساعت 8:20 بعد از ظهر
هیس ساکت !!!  

 

هیس ساکت ... سکوت کن ... صدا خفه ... حرف حق موقوف ... عدالت کشک ... بحث

 ممنوع ... حرافی تعطیل ... درد و دل با ترس ... تنهایی دلچسب ... گریه خوراک ...

خنده  نامفهوم ... زندگی بی معنی ... عشق دردسر ... دنیا پوچ ... هم نوع کشی شیرین ... 

 

ادعا کن ... فقط ادعا کن ... ادعای دین ... ادعای بودن ... کسی بودن ... خود باوری بی

 دلیل ... کوچیک شمردن بقیه ... خودخواهی رمز موفقیت ... چرا زنده ایم ؟ ... چرا باید

تحمل کنیم ؟ ... بی مفهوم ... همه چی موقوف ... بترس ... شعور به عقل نیست به مقام

است ...

سکوت کن ... صدا خفه ... حرف حق موقوف ... چی آزاد ؟ ... دیونگی آزاد....

 

  

سخته آدم بدونه و نتونه بگه ... سخته آدم جرئت حرف زدن نداشته باشه ...  سخته که فقط

بخوای تحمل کنی ... ببینی و بگذری ... فراموش کنی ... روتو برگردونی ... حرف حق

 بزنی بگن ساکت ... هیس ساکت !!! ...

 

|+|
نوشته شده توسط حورا در پنجشنبه هفدهم آذر 1384 و ساعت 3:47 بعد از ظهر
..... !!! 

 

  گاه می ا ندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید!

  آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی

  شانه بالا زدنت را بی قید

  و تکان دادن دستت را

  که مهم نیست زیاد

  و تکان دادن سر را که عجب ...

  عاقبت مرد !

  کاشکی می دیدم ...

  من به خود می گویم 

               چه کسی باور کرد

     <<   جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد ؟  >>

 

 

 

 

----------------------------------------------------------------

 

  سلام

  این پست کلا" از طرف دوست گلم ریحانه خانومیه   که نقاشی  از خودشه ....

 به نظر من که واقعا " محشره !!!

 

 

|+|
نوشته شده توسط حورا در شنبه دوازدهم آذر 1384 و ساعت 4:0 بعد از ظهر
دارايی من !!! 

 

اشکی که بی صداست

                                            پشتی که بی پناست

 دستی که بسته است

                                             پايی که خسته است

 دل را که عاشق است

                                            حرفی که صادق است

 شعری که بی بهاست

                                             شرمی که آشناست

 دارايی من است

                               ارزانی شماست

 

 

 

 

|+|
نوشته شده توسط حورا در دوشنبه هفتم آذر 1384 و ساعت 6:48 بعد از ظهر
زندان !!! 

 
دل وحشت زده در سينه من مي لرزيد
دست من ضربه به ديوار زندان كوبيد
آي همسايه زنداني من
    ضربه دست مرا پاسخ گوي
ضربه دست مرا پاسخ نيست
 تا به كي بايد تنها تنها
 وندر اين زندان زيست
 ضربه هر چند به ديوار فرو كوبيدم
پاسخي نشنيدم
سال ها رفت كهمن
 كرده ام با غم تنهايي خو
 ديگر از پاسخ خود نوميدم
راستي هان
 چه صدايي آمد ؟
ضربه اي كوفت به ديواره زندان دستي ؟
 ضربه مي كوبد همسايه زنداني من
 پاسخي مي جويد
 ديده را مي بندم
در دل از وحشت تنهايي او مي خندم 
                                                                                                        حميد مصدق

 

 

|+|
نوشته شده توسط حورا در چهارشنبه دوم آذر 1384 و ساعت 6:33 بعد از ظهر