شاگردی از استادش پرسید : " عشق چیست ؟ "

استاد در جواب گفت : " به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور .

اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی

تا خوشه ای بچينی ! "

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت . استاد پرسيد : " چه آوردی ؟ " 

و شاگرد با حسرت جواب داد : " هيچ ! هر چه جلو ميرفتم ، خوشه های  پر پشت تر ميديدم

 و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين ، تا انتهای گندم زار رفتم . "

استاد گفت : " عشق یعنی همین ! "

گفته بودی که چرا محو تماشای منی ؟

آنچنان مات که یکدم مژه بر هم نزنی !!!

مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی  

فریدون مشیری            

 با تشکر از خواهر گلم هانیه      

زندگی قافیه شعر من است

شعر من وصف دلارایی توست

در ازل شاید این

سرنوشت من بود

می سرایم به امیدی که تو خوانی،

ورنه

آخرین مصرع من

قافیه اش مردن بود!

                                                              << مصدق >>

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

من که مي دانم شبي عمـرم به پــــايان ميرسد

نوبت خاموشــــي من سـهل و آسان مي رسد

من که ميدانم که تا سرگرم بزم و مستي ام

مرگ ويرانگر چه بي رحم  و شتابان مي رسد

من که مي دانم به دنيا اعتباري نيست نيست

بين مرگ و آدمي قول و قــراري نيست نيست

من که مي دانم اجل نا خوانده و بيدادگر

ســـــرزده مي آيد و راه فراري نيست نيست

پس چرا ........ پس چرا عاشق نباشم ؟؟

من پذیرفتم شکســــــــت خویش را         

                                                   پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است        

                                      این دل درد آشنا دیوانه است

میروم از رفتن من  شــــــــــــاد  باش       

                                                                      از عذاب دیدنم آزاد باش

گر چه تو تنهاتر از من   میـــــــــــروی         

                                      آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفــــهـــــمی     درد را       

                                      تلخی برخورد های سرد را....

چه خوش است حال مرغی که قفس نديده باشد

چه نکوتر آنکه مرغی ز قفس پريده باشد 

پر و بال ما بريدند و در قفس گشودند

چه رها چه بسته مرغی که پرش بريده باشد

 

خداوندا اگر روزی بشر بودی

ز حالم باخبر بودی

پشیمان می شدی از قصه ی خلقت

از این بودن      از این هستی

زمین و آسمان را کفر می گفتی

                                                           نمی گفتی ؟؟!!!

چه دعایی به از این ؟

                                    خنده ات از ته دل

          گریه ات از سر شوق

                                         وغروبت شادان

                  ودلت پر زتمنای وجود 

كاش چون پاييز بودم ... كاش چون پاييز بودم
كاش چون پاييز خاموش و ملال انگيز بودم
برگهاي آرزوهايم يكايك زرد مي شد
آفتاب ديدگانم سرد مي شد
آسمان سينه ام پر درد مي شد